Je leven is rustig. Je lichaam denkt nog steeds dat er gevaar is.

“Maar ik heb toch geen stress meer?”

Dat zei een cliënte tegen mij terwijl we samen haar cortisoluitslag bekeken.

Ze werkte al een tijdje niet meer. Haar agenda was leeg. Ze had bewust afstand genomen van mensen en situaties die haar jarenlang energie hadden gekost. Van buitenaf leek haar leven eindelijk rustig.

Toch voelde haar lichaam allesbehalve rustig.

Ze sliep slecht. Ze werd moe wakker. Haar hart sloeg soms zomaar op hol. Haar menstruatie was veranderd en haar hoofd bleef maar doorgaan, zelfs op dagen waarop er niets hoefde.

Haar cortisolwaarde was verhoogd.

Ze keek me aan en zei:

“Ik begrijp het niet. Iedereen zegt dat ik nu eindelijk kan ontspannen. Waarom voelt mijn lichaam dan nog steeds alsof het moet overleven?”

Dat is een vraag die ik de afgelopen 17 jaar honderden, misschien wel duizenden keren heb gehoord.

Na meer dan 70.000 behandelingen en het opleiden van meer dan 1.000 hijama- en cuppingtherapeuten, zie ik steeds opnieuw hetzelfde patroon.

Veel vrouwen denken dat herstel begint zodra de stress verdwijnt.

Maar zo werkt het lichaam niet.

Je kunt de stress uit je leven halen…

…terwijl de stress nog steeds in je lichaam aanwezig is.

En dat verschil verandert alles.

 

Waarom je lichaam nog steeds gestrest kan zijn

Veel vrouwen denken bij stress aan een overvolle agenda.

Aan deadlines.

Aan ruzie.

Aan financiële zorgen.

Aan altijd moeten haasten.

Maar stress is veel meer dan wat er vandaag gebeurt.

Stress is ook wat jouw lichaam jarenlang heeft moeten dragen.

Iedere keer dat je doorging terwijl je eigenlijk uitgeput was.

Iedere keer dat je je grenzen negeerde omdat anderen op je rekenden.

Iedere keer dat je glimlachte terwijl je vanbinnen allang op was.

Iedere keer dat je jezelf vertelde:

“Nog even volhouden.”

Je lichaam onthoudt dat.

Niet als herinnering.

Maar als overlevingsstrategie.

Je zenuwstelsel leert namelijk niet van goede bedoelingen.

Het leert van herhaling.

Wanneer je jarenlang hebt geleefd alsof je altijd beschikbaar moest zijn, altijd sterk moest blijven en nooit mocht instorten, dan wordt dat de nieuwe normale toestand van je lichaam.

Het blijft alert.

Het blijft controleren.

Het blijft energie reserveren voor gevaar.

Zelfs wanneer dat gevaar allang verdwenen is.

Een rustige agenda betekent niet automatisch een rustig zenuwstelsel

Misschien herken je dit.

Je zit eindelijk op de bank.

Maar ontspannen lukt niet.

Je lichaam voelt onrustig.

Je gedachten blijven doorgaan.

Je schrikt van ieder geluid.

Je bent moe, maar slapen lukt niet.

Of je slaapt wel, maar wordt wakker alsof je de hele nacht hebt gewerkt.

Veel vrouwen denken dan dat ze “gewoon slecht kunnen ontspannen”.

Dat is lang niet altijd het geval.

Wat ik in mijn praktijk veel zie, is dat het zenuwstelsel simpelweg nog niet heeft geleerd dat het veilig is.

Je omgeving is veranderd.

Je lichaam weet dat alleen nog niet.

Dat zie ik niet alleen terug in gesprekken met vrouwen.

Ik zie het ook terug in hun klachten.

Hartkloppingen.

Spanningshoofdpijn.

Darmklachten.

Chronische vermoeidheid.

Een menstruatiecyclus die ineens verandert.

Meer PMS.

Slecht slapen.

Een voortdurend opgejaagd gevoel.

Hormonale klachten die lijken toe te nemen terwijl het leven juist rustiger wordt.

Dat betekent niet automatisch dat stress de enige oorzaak is.

Hormonale klachten kunnen meerdere oorzaken hebben en verdienen altijd een zorgvuldige beoordeling.

Maar langdurige stress en een ontregeld zenuwstelsel spelen opvallend vaak een grotere rol dan vrouwen zelf beseffen.

“Maar mijn bloedonderzoek was goed…”

 

Dat hoor ik ook regelmatig.

“De huisarts zegt dat alles goed is.”

En begrijp me goed.

Een normaal bloedonderzoek is waardevol.

Het kan belangrijke aandoeningen uitsluiten.

Maar een normaal bloedonderzoek betekent niet automatisch dat jij je goed voelt.

Veel processen die invloed hebben op hoe jij je dagelijks ervaart, laten zich niet vangen in één bloedwaarde.

Daarom kijk ik nooit naar één uitslag.

Niet alleen naar cortisol.

Niet alleen naar ijzer.

Niet alleen naar vitamine D.

Niet alleen naar je schildklier.

Een lichaam vertelt nooit één verhaal.

Het vertelt tientallen verhalen tegelijk.

Hoe slaap je?

Hoe eet je?

Hoe ziet je menstruatiecyclus eruit?

Hoeveel spanning draag je al jaren met je mee?

Hoe snel herstel je na inspanning?

Hoe reageert je lichaam op kleine prikkels?

Welke klachten kwamen eerst?

Welke daarna?

En welke patronen blijven zich herhalen?

Juist wanneer je die puzzel legt, ontstaat er vaak een heel ander beeld dan wanneer je alleen naar losse cijfers kijkt.

Dat is precies waarom ik al jaren werk vanuit een integratieve benadering.

Niet omdat reguliere geneeskunde tekortschiet.

Integendeel.

Maar omdat een vrouw geen verzameling losse organen is.

Je hormonen beïnvloeden je slaap.

Je slaap beïnvloedt je stresssysteem.

Je stress beïnvloedt je darmen.

Je darmen beïnvloeden je energie.

En al die systemen beïnvloeden elkaar, iedere dag opnieuw.

Wat heeft cortisol hier eigenlijk mee te maken?

Cortisol heeft de laatste jaren een slechte naam gekregen.

Op social media lijkt het soms alsof cortisol de oorzaak is van bijna iedere klacht.

Dat klopt niet.

Cortisol is geen vijand.

Het is een hormoon dat je lichaam nodig heeft.

Het helpt je wakker te worden.

Het maakt energie vrij wanneer dat nodig is.

En het zorgt ervoor dat je kunt reageren wanneer je lichaam onder druk staat.

Zonder cortisol zou je niet kunnen functioneren.

Maar net als bij veel andere processen draait het om balans.

Wanneer je lichaam langdurig onder druk heeft gestaan, kan het natuurlijke ritme van cortisol veranderen.

Niet iedere vrouw merkt daar iets van.

En niet iedere klacht wordt veroorzaakt door cortisol.

Toch zie ik regelmatig vrouwen waarbij langdurige stress samengaat met klachten zoals slecht slapen, een opgejaagd gevoel, vermoeidheid, hartkloppingen, meer PMS-klachten of een menstruatiecyclus die anders verloopt dan voorheen.

Een verhoogde cortisolwaarde is daarom nooit een diagnose op zichzelf.

Maar wanneer zo’n uitslag past bij het verhaal dat iemand vertelt én bij het klachtenpatroon dat ik zie, is het een signaal om verder te kijken.

Niet om bang van te worden.

Maar om nieuwsgierig te worden.

Wat probeert dit lichaam eigenlijk te vertellen?

Een burn-out stopt niet op de dag dat jij stopt met werken

Een van de grootste misverstanden die ik in mijn praktijk tegenkom, is dat vrouwen denken dat herstel vanzelf begint zodra de druk afneemt.

Alsof het lichaam een knop heeft.

Werk weg.

Stress weg.

Klachten weg.

Was het maar zo eenvoudig.

In werkelijkheid zie ik vaak het tegenovergestelde.

Sommige vrouwen voelen zich juist slechter nadat ze eindelijk zijn gestopt met werken.

Ze slapen meer, maar worden niet uitgerust wakker.

Ze hebben minder verplichtingen, maar voelen zich onrustiger dan ooit.

Hun lichaam lijkt ineens overal op te reageren.

Dat is niet vreemd.

Wanneer je jarenlang op wilskracht hebt geleefd, houdt adrenaline je vaak langer overeind dan goed voor je is. Pas wanneer die voortdurende druk wegvalt, krijgt je lichaam eindelijk ruimte om te voelen hoe uitgeput het werkelijk is.

Veel vrouwen schrikken daarvan.

Ze denken:

“Ik doe toch alles goed? Waarom word ik niet beter?”

Omdat herstel niet alleen betekent dat je minder doet.

Herstel betekent dat je lichaam opnieuw moet leren wat veiligheid is.

En dat kost tijd.

Je zenuwstelsel vertrouwt woorden niet

Je kunt honderd keer tegen jezelf zeggen:

“Ik ben veilig.”

Maar als jouw lichaam jarenlang iets anders heeft ervaren, gelooft het die woorden niet meteen.

Een zenuwstelsel luistert niet naar goede voornemens.

Het reageert op ervaringen.

Op herhaling.

Op voorspelbaarheid.

Daarom zie ik zoveel vrouwen die lichamelijk rust nemen, maar van binnen nog steeds aanstaan.

Ze liggen op de bank.

Maar voelen zich schuldig.

Ze kijken een film.

Maar denken ondertussen aan alles wat ze nog moeten doen.

Ze gaan wandelen.

Maar controleren voortdurend of hun klachten al minder zijn.

Ze slapen uit.

Maar worden wakker met een schuldgevoel omdat ze “weer niets gedaan hebben.”

Hun lichaam krijgt nog steeds dezelfde boodschap:

“Je moet presteren.”

“Je moet doorgaan.”

“Je bent pas goed genoeg als alles af is.”

En zolang die boodschap blijft bestaan, blijft het zenuwstelsel vaak op de achtergrond alert.

Niet omdat je iets verkeerd doet.

Maar omdat dit jarenlang de manier is geweest waarop jouw lichaam heeft geprobeerd je te beschermen.

Waarom ik nooit alleen naar hormonen kijk

Wanneer vrouwen bij mij komen met hormonale klachten, verwachten sommigen dat we direct over hormonen gaan praten.

Dat doen we natuurlijk ook.

Maar meestal beginnen we ergens anders.

Want een hormoon staat nooit op zichzelf.

Wanneer iemand zegt:

“Mijn hormonen zijn uit balans.”

Dan vraag ik mezelf eerst af:

Waarom?

Wat probeert dit lichaam op te lossen?

Wat heeft het de afgelopen jaren moeten verdragen?

Hoe ziet haar slaap eruit?

Hoeveel stress draagt ze dagelijks?

Hoe eet ze?

Beweegt ze voldoende?

Heeft ze ruimte om te herstellen?

Hoe verloopt haar menstruatiecyclus?

Zijn er medische aandoeningen die eerst uitgesloten moeten worden?

Want een lichaam is geen verzameling losse systemen.

Alles hangt met elkaar samen.

Juist daarom werk ik vanuit een integratieve benadering van vrouwengezondheid.

Dat betekent dat ik niet alleen kijk naar één hormoon of één klacht, maar naar het complete verhaal.

In de afgelopen 17 jaar heb ik duizenden vrouwen begeleid met uiteenlopende klachten.

PMS.

Overgangsklachten.

Chronische vermoeidheid.

Burn-out.

Migraine.

Darmklachten.

PCOS.

Cyclusproblemen.

Onverklaarbare vermoeidheid.

En hoewel geen enkele vrouw hetzelfde is, zie ik één overeenkomst steeds terug.

Vrijwel nooit ontstaat een klacht door één enkele oorzaak.

Chronische stress raakt meer dan alleen je hoofd

Stress wordt nog te vaak gezien als iets mentaals.

Alsof het alleen tussen je oren zit.

Maar langdurige stress kan invloed hebben op vrijwel ieder systeem in het lichaam.

Op je slaap.

Op je energie.

Op je eetlust.

Op je spijsvertering.

Op je menstruatiecyclus.

Op je concentratie.

Op de manier waarop je lichaam herstelt.

Dat betekent niet dat iedere hormonale klacht door stress wordt veroorzaakt.

Dat zou veel te kort door de bocht zijn.

Ook de schildklier, de overgang, voeding, tekorten, insulineresistentie, medicatie en andere medische aandoeningen kunnen een belangrijke rol spelen.

Juist daarom geloof ik niet in snelle conclusies.

Of in standaardprotocollen die voor iedereen hetzelfde zijn.

Een vrouw verdient het om serieus genomen te worden.

Niet als verzameling symptomen.

Maar als mens.

Welke rol kan hijama spelen bij stress en hormonale klachten?

Dit is misschien wel de vraag die ik het vaakst krijg.

“Kan hijama mijn hormonen herstellen?”

Mijn antwoord is altijd hetzelfde.

Zo werkt het lichaam niet.

Hijama is geen wondermiddel.

En iedereen die dat beweert, doet vrouwen tekort.

In mijn praktijk is hijama voor vrouwen nooit een losse behandeling.

Het is één onderdeel van een veel bredere aanpak.

We kijken naar de gezondheid als geheel.

Hoe ziet de slaap eruit?

Hoeveel spanning draagt het lichaam?

Hoe verloopt de menstruatiecyclus?

Zijn er aanwijzingen voor tekorten?

Hoe eet iemand?

Hoeveel hersteltijd is er werkelijk?

Welke belasting draagt deze vrouw al jaren met zich mee?

Pas wanneer je begrijpt waarom een lichaam ontregeld is, kun je beoordelen welke ondersteuning passend is.

Soms kan hijama daarin een waardevolle plaats hebben.

Soms ook niet.

Dat is misschien niet het antwoord dat mensen op social media graag horen.

Maar het is wel eerlijk.

En eerlijkheid is belangrijker dan mooie beloftes.

Hijama is geen doel. Gezondheid wel.

De afgelopen jaren is hijama enorm populair geworden.

Dat is mooi.

Steeds meer mensen ontdekken de rijkdom van deze eeuwenoude behandeling uit de islamitische geneeskunde.

Maar tegelijkertijd zie ik ook iets anders gebeuren.

Hijama wordt soms gepresenteerd alsof het dé oplossing is voor iedere klacht.

Voor vermoeidheid.

Voor hormonen.

Voor vruchtbaarheid.

Voor stress.

Voor alles.

Daar geloof ik niet in.

Niet na 70.000 behandelingen.

Juist ervaring leert je bescheiden te blijven.

Een goede behandelaar kijkt niet alleen naar wat hij kan behandelen.

Hij kijkt ook naar wat eerst onderzocht moet worden.

Wanneer iemand bijvoorbeeld ernstige bloedarmoede heeft, een schildklieraandoening, hevige menstruaties of andere medische problemen, dan moet dat eerst duidelijk zijn.

Daarom werk ik vanuit samenwerking, niet vanuit concurrentie met de reguliere zorg.

Integratieve geneeskunde betekent voor mij dat we het beste combineren uit verschillende werelden, altijd met de gezondheid van de vrouw als uitgangspunt.

En juist daardoor krijgt hijama de plek die het verdient.

Niet als wondermiddel.

Maar als onderdeel van een doordachte, deskundige en persoonlijke behandeling.

Herstel begint niet bij een behandeling

Dit is misschien wel de belangrijkste boodschap van dit hele artikel.

Veel vrouwen blijven zoeken naar de volgende oplossing.

Nog een supplement.

Nog een behandeling.

Nog een protocol.

Nog een test.

Alsof ergens één ontbrekend puzzelstuk ligt dat alles oplost.

Maar een lichaam herstelt meestal niet door één perfecte interventie.

Het herstelt doordat de omstandigheden langzaam veranderen.

Door voldoende voeding.

Door een regelmatig slaapritme.

Door grenzen die niet alleen worden uitgesproken, maar ook worden bewaakt.

Door minder leven vanuit overleving.

Door weer te leren vertrouwen op het lichaam.

En soms kan hijama, als onderdeel van die bredere aanpak, daarin een waardevolle ondersteuning zijn.

Niet omdat het alles oplost.

Maar omdat herstel altijd begint met het hele systeem.

Je kunt geen veiligheid uit een potje slikken

Ik begrijp heel goed waarom vrouwen blijven zoeken.

Wanneer je al maanden of misschien wel jaren moe bent, slecht slaapt of het gevoel hebt dat je lichaam niet meer doet wat het vroeger deed, wil je een oplossing.

Dus probeer je magnesium.

Vitamine D.

Ashwagandha.

Omega 3.

Adaptogenen.

Een nieuw dieet.

Een detox.

Nog een supplement.

Nog een behandeling.

En begrijp me niet verkeerd.

Sommige supplementen kunnen ontzettend waardevol zijn. Zeker wanneer er daadwerkelijk sprake is van tekorten of wanneer ze onderdeel zijn van een goed onderbouwd behandelplan.

Maar wat ik in de praktijk steeds opnieuw zie, is dat vrouwen hopen dat een capsule iets oplost wat eigenlijk veel dieper ligt.

Geen enkel supplement leert jouw lichaam dat het veilig is.

Geen poeder haalt een zenuwstelsel uit een overlevingsstand wanneer jij ondertussen nog steeds over je grenzen gaat.

Geen vitamine zorgt ervoor dat jij eindelijk stopt met voor iedereen te zorgen en jezelf als laatste op de lijst te zetten.

Een lichaam herstelt niet alleen door wat je inneemt.

Het herstelt ook door wat je loslaat.

Door patronen die veranderen.

Door ruimte.

Door veiligheid.

Door rust die je niet eerst hoeft te verdienen.

Herstel vraagt iets anders dan wilskracht

Veel vrouwen die bij mij komen zijn enorm sterk.

Misschien wel té sterk.

Ze hebben jarenlang gezorgd.

Gewerkt.

Georganiseerd.

Gedragen.

Volgehouden.

En precies die kracht wordt later vaak hun valkuil.

Want ook herstel gaan ze benaderen zoals ze hun hele leven gewend zijn.

Ze willen het goed doen.

Het liefst perfect.

Ze maken schema’s.

Lezen alles over hormonen.

Luisteren podcasts.

Volgen cursussen.

Bestellen supplementen.

En raken vervolgens teleurgesteld wanneer hun lichaam niet snel genoeg reageert.

Maar een lichaam laat zich niet commanderen.

Het laat zich ook niet haasten.

Herstel is geen wedstrijd.

Het is geen project.

En al helemaal geen prestatie.

Het vraagt iets wat veel moeilijker is.

Vertrouwen.

Geduld.

En de bereidheid om niet langer tegen je lichaam te vechten, maar ermee samen te werken.

Waarom ik geloof in een integratieve aanpak

Na zeventien jaar werken met vrouwen ben ik één ding steeds sterker gaan geloven.

Geen enkele vrouw past in een standaardprotocol.

Daarom geloof ik ook niet in standaardoplossingen.

Niet voor hormonale klachten.

Niet voor chronische stress.

Niet voor burn-out.

Niet voor overgangsklachten.

Niet voor vermoeidheid.

Iedere vrouw heeft haar eigen geschiedenis.

Haar eigen belasting.

Haar eigen lichaam.

En dus verdient iedere vrouw ook een aanpak die daarbij past.

Daarom combineer ik kennis uit de reguliere gezondheidszorg met leefstijl, voeding, laboratoriumonderzoek waar nodig, stressregulatie, hormonale gezondheid, hijama, cupping en inzichten uit de islamitische geneeskunde.

Niet omdat één methode beter is dan de andere.

Maar omdat gezondheid nooit uit één onderdeel bestaat.

Een lichaam is één geheel.

En juist wanneer je dat geheel serieus neemt, ontstaat er ruimte voor duurzaam herstel.

Gezondheid begint met begrijpen, niet met bestrijden

Misschien is dat wel de grootste verandering die ik vrouwen gun.

Dat ze stoppen met vechten tegen hun lichaam.

Je lichaam is niet lastig.

Niet zwak.

Niet defect.

Het probeert je iets duidelijk te maken.

Vermoeidheid is geen karaktereigenschap.

Pijn is geen gebrek.

Een veranderde menstruatiecyclus is geen irritant detail.

Slecht slapen is niet altijd “gewoon de leeftijd.”

En een lichaam dat voortdurend alert blijft, doet dat meestal niet zonder reden.

De vraag is daarom niet alleen:

“Hoe krijg ik mijn klachten weg?”

De belangrijkere vraag is:

“Waarom reageert mijn lichaam op deze manier?”

Wanneer je die vraag serieus durft te stellen, verandert vaak de hele manier waarop je naar gezondheid kijkt.

Je hoeft niet te wachten tot je instort

Wat mij raakt, is dat veel vrouwen pas hulp zoeken wanneer hun lichaam letterlijk niet meer verder kan.

Ze wachten.

Nog even.

Nog een maand.

Nog een vakantie.

Nog even doorzetten.

Totdat hun lichaam de beslissing voor hen neemt.

Ik zou willen dat meer vrouwen eerder luisterden.

Niet wanneer het lichaam schreeuwt.

Maar wanneer het nog fluistert.

Wanneer je al maanden wakker wordt zonder energie.

Wanneer je merkt dat je menstruatie verandert.

Wanneer je steeds minder herstelt van een drukke dag.

Wanneer je hoofd nooit meer echt stil wordt.

Dat zijn geen signalen om te negeren.

Dat zijn signalen om serieus te nemen.

Niet uit angst.

Maar uit respect voor je lichaam.

Je hoeft niet te bewijzen dat je ziek genoeg bent

Misschien lees je dit en herken je jezelf.

Misschien heb je al onderzoeken gehad.

Misschien heb je al van alles geprobeerd.

Misschien zeggen mensen om je heen dat je “gewoon wat meer moet ontspannen.”

Maar jij voelt dat er iets niet klopt.

Luister naar dat gevoel.

Niet omdat elk gevoel gelijk heeft.

Maar omdat je lichaam aandacht verdient.

Je hoeft niet eerst volledig uitgeput te raken voordat je ondersteuning mag zoeken.

Je hoeft niet te wachten tot je uitvalt.

Je hoeft niet te bewijzen dat je ziek genoeg bent.

Je mag jezelf serieus nemen voordat je lichaam je daartoe dwingt.

Tot slot

Als er één ding is dat ik vrouwen na ruim 17 jaar praktijkervaring wil meegeven, dan is het dit:

Probeer niet alleen je cortisol te verlagen.

Probeer niet alleen je hormonen te “fixen.”

Probeer niet alleen je klachten te onderdrukken.

Probeer eerst te begrijpen waarom jouw lichaam doet wat het doet.

Want een lichaam dat al jaren in de overlevingsstand leeft, heeft meestal geen strengere discipline nodig.

Het heeft veiligheid nodig.

Rust.

Voeding.

Grenzen.

Herstel.

En soms een deskundige die verder kijkt dan één bloeduitslag of één klacht.

Dat is ook de manier waarop ik al jaren werk.

Niet door symptomen los van elkaar te behandelen.

Maar door samen te kijken naar het grotere geheel.

Want uiteindelijk behandelen we geen cortisol.

We behandelen geen bloeduitslag.

We behandelen geen hormonale klacht.

We begeleiden een vrouw.

En dat maakt alle verschil.

---

Veelgestelde vragen over cortisol, chronische stress en hijama

Kan langdurige stress hormonale klachten veroorzaken?

Langdurige stress kan invloed hebben op verschillende processen in het lichaam, waaronder slaap, energie, de menstruatiecyclus en het stresssysteem. Hormonale klachten hebben echter vaak meerdere oorzaken. Daarom is het belangrijk om altijd naar het volledige plaatje te kijken.

Kan een verhoogde cortisolwaarde betekenen dat ik een burn-out heb?

Nee. Een verhoogde cortisolwaarde is op zichzelf geen diagnose. De uitslag moet altijd worden beoordeeld in combinatie met je klachten, medische voorgeschiedenis en eventueel aanvullend onderzoek.

Waarom blijf ik moe terwijl mijn leven rustiger is?

Veel vrouwen ervaren pas hoe uitgeput ze werkelijk zijn wanneer de grootste druk is weggevallen. Een lichaam dat jarenlang heeft overleefd, schakelt niet automatisch terug naar herstel.

Kan hijama helpen bij stress of hormonale klachten?

Hijama kan binnen een integratieve aanpak een ondersteunende behandeling zijn. De behandeling is geen vervanging voor medisch onderzoek en ook geen oplossing voor iedere klacht. Welke aanpak passend is, verschilt per persoon.

Is cupping hetzelfde als hijama?

Nee. Cupping is een verzamelnaam voor verschillende technieken waarbij cups worden gebruikt. Hijama is een specifieke vorm van natte cupping die een eigen plaats heeft binnen de islamitische geneeskunde.

Hoe weet ik of mijn klachten door hormonen komen?

Dat is niet altijd eenvoudig vast te stellen. Vermoeidheid, slecht slapen, stemmingswisselingen, darmklachten en veranderingen in de menstruatiecyclus kunnen verschillende oorzaken hebben. Een zorgvuldige beoordeling kijkt daarom niet alleen naar hormonen, maar ook naar leefstijl, voeding, stress, medische voorgeschiedenis en andere gezondheidsfactoren.

Najat Haddouch is orthomoleculair therapeut, hijama expert en founder van Islamic Medicine Academy.

Gespecialiseerd in:

• darmgezondheid
• hormonen
• chronische vermoeidheid
• islamitische geneeskunde

✔️ 1000+ therapeuten opgeleid
✔️ 70.000+ cliënten geholpen